یه جاده ی غریب و دور          که راه نداره تا نسیم
منو یه دنیا خاطره                تو کوله بار بی کسیم
دونه به دونه اشکهامو           به پای رویا میریزم
که سبز بشه یه روزگار          تو باغ خشک پاییزم
خرمن امید من                    سوزونده شعله های آه
دارم تما شا می کنم            خودم رو تو قاب گناه
یه تیکه از یادمو من              می سپارمش به آسمون
تا بره با ابرا یه روز                 پیش خدای مهربون
بگه خدا خدا ببین                 طفلکی از خودش گریخت
با گریه می رفت و کسی        پشت سرش آبی نریخت

                                                                                منبع:کتاب (کسی پشت سرم آبی نریخت)

نوشته شده در چهارشنبه بیستم خرداد 1388ساعت 13:9 توسط سیما| |

آدمی كه حس چشايی خودش رو از دست داده فرق مزه ها رو نمی فهمه و
نميدونه كه قند شيرينه و زهر تلخ. اگه اين مقايسه رو ببريم تو ابعاد بزرگتر
می بينيم آدمای دور و برمون هم همين جوری اند. اگه الان غم و غصه داری
و احساس می كنی تنهايی و بزرگترين مشكلات گريبانت رو گرفته بدون كه
حس احساس تو داره كار مي كنه چون يه روزی شاد بودی و برای همين می توانی
تفاوت مزه شادی و غم رو بفهمی.

نوشته شده در شنبه دهم اسفند 1387ساعت 16:50 توسط سیما| |

هنوز هم می توان
هنوز هم می توان شروع كرد هيچ وقت دير نيست
هنوز هم می توان به قله هاي افتخار و سربلندی رسيد
هنوز هم می توان زندگی را از نو ساخت
هنوز هم می توان با تمام وجود فرياد زد من بهترينم
هنوز هم می توان هر لحظه از زندگی را تبديل به خاطره ای خوش كرد
هنوز هم می توان به سوی خدا بازگشت برای او هرگز دير نيست
هنوز هم می توان از چيزهايی كه داريم لذت ببريم
هنوز هم می توان اراده ی خواستن كرد چون دنيا آماده ی درخواستهای ماست
هنوز هم می توان طعم شيرين عشق را چشيد و عاشق شد
هنوز هم می توان ديگران را در خوبيها سهيم كرد
هنوز هم می توان گفت انسانيت نمرده است
هنوز هم می توان به شادی و موففيت رسيد

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1387ساعت 18:17 توسط سیما| |