نگاه خاکستری

آب

negah-khakestari — Sat, 19 Jul 2008 09:09:15 GMT

بیا به من نگاه کن
که آسمان پر ستاره ام
به من که گاه صاف و گاه
به زیر ابر پاره ام
بیا به من نگاه کن
که آب صاف رودخانه ام
همیشه با شتاب می روم
پر از صدا پر از ترانه ام
بیا به من نگاه کن
به من که می چکم از آسمان
به یاد غنچه و جوانه ها
به روی خاک می شوم روان
بیا تو هم پر از ستاره باش
پر از صدا پر از ترانه باش
ببار مثل من از آسمان
به یاد غنچه و جوانه باش

متروک

negah-khakestari — Sun, 29 Jun 2008 11:19:31 GMT

ما چیستیم نقشی از عشق و آرمانها
بی روح و بی روانها در نیستی روانها
فانوس آسمان را خاموش کن زمانی
تا صحنه را کند ترک بازیگر زمان ها
خود را نهفته دیدم در عمق داستانها
از رهگذر پرسید احوال ماندگان را
از حمله ای فرو ریخت دیوار کهکشانها
راه رهائی ما از رنج کس ندانست
کار آمدی ندارد گفتار نکته دانها
در خویشتن سازی راهی به اوج خود نیست
تا بالها شکسته و افتاده نردبانها
شب آمد و دگر بار پای فرار خورشید
لغزاند سایه ها را بر دوش سایبانها

حیرت

negah-khakestari — Sat, 14 Jun 2008 08:01:17 GMT

به حیرتم تو ندانی که در چه حال و هوایم
به حیرتی که چرا این چنین ز خویش رهایم
سپیده ام زده ام سر ز کوهسار سحر ها
سرور عشقم و در عاشقی ترانه سرایم
به صحنه آمده بازیگر نخستم و هستی
که من رها شده گوئی به آسمان ز زمینم
که من برآمده دستی ز آستین خدایم
شگفتی آور ناباوری است بود و نبودم
که در وجود نگنجم که در شمار نیایم
به مهلتی که نپاید دل از امید چه بندم
به محفلی که نشاید به نیم لحظه نپایم
مرا نبینی جز در سرور عشق سخنور
مرا نیابی جز در سرود و زمزمه هایم
از اینکه رهروی از شهر عشق و شهر وفایم

یابش

negah-khakestari — Sat, 17 May 2008 17:14:47 GMT

خدا را یافتم در خود نه پنهان و نه پیدا بود
به فرمان وجود خود به روحم حکمفرما بود
به شب می تافت همچون روز هم تاریک و هم روشن
به دل می گفت آن معنی که رازش کس نمی دانست
به گل می داد آن قدرت که حد هر توانا بود
ندایش بازتاب خلسه های هر نیایش بود
صدایش در صدایم چیستانی در معما بود
ز هر تار وجودم پاسخی می داد آوائی
ز هر شعر سرودم لعبت اندیشه گویا بود
نمی جستم مگر او را نمی دیدم سخنگو را
اگر چه او مسخره کرده روحم را سرا پا
چه دنیا ها که سرگردان چه غوغا ها که برپا بود
گروهی از پشیمانی در اندوه و پریشانی
کنار جوئی از شادی به گل بنشسته گلها بود
ز تاری ها برون آمد ولیکن با وجود خویش تنها بود